'tramconducteur gouden kans'

Hij wilde wel, maar hij had geen enkele opleiding. Abu Camara werd tramconducteur met hulp van DAAD/InBedrijf. Camara: "Doordat ik nu aan het werk ben, doe ik helemaal mee. En daar komt bij dat ik op de tram veel met mensen in contact kom. Ik help ze, ik maak een praatje met ze. Dat is allemaal goed voor mijn ontwikkeling." Lees hieronder het hele interview dat hij had met Metro Nieuws.

Door zijn werk staat Abu Camara middenin het leven. Hij spreekt mensen, hij verdient zijn eigen boterham, en, misschien wel het allerbelangrijkst, hij laat dag in dag uit zien dat hoe slecht de vooruitzichten ook zijn, er altijd mogelijkheden zijn om uit de put te komen.

Toen was hij illegaal en leefde hij op straat. Nu is Abu tramconducteur en al anderhalf jaar een bekend gezicht voor de reizigers die gebruik maken van tramlijnen 4 en 8. 'Doordat ik nu aan het werk ben, doe ik helemaal mee. En daar komt bij dat ik op de tram met veel mensen in contact kom. Ik help ze, ik maak een praatje met ze. Dat is allemaal goed voor mijn ontwikkeling.'

Het is duidelijk: Abu heeft ook slechtere tijden gekend. Het was misschien wel het pijnlijkste moment in zijn leven: de dag dat hij te horen kreeg dat hij niet langer naar school mócht. 'Ik hou van leren en nieuwe dingen ontdekken en ik realiseer me dat opleiding een belangrijke voorwaarde is om terecht te komen in een leuke baan. Dus toen bleek dat ik geen verblijfsvergunning kreeg en ik daardoor met onderwijs moest, vond ik dat vreselijk.

Het is alweer zeven jaar geleden dat Abu, die inmiddels 26 jaar oud is, hoorde dat er negatief was geoordeeld over zijn asielaanvraag. Hij was 17 toen hij alleen in Nederland aankwam vanuit Guinee, waar hij zijn leven niet zeker was. Na zijn tijd in de illegaliteit en het generaal aprdon van 2007 keerden zijn kansen. 'Ik kon aan het werk, maar ik kon maar weinig kanten op doordat ik geen opleiding had. Via Werkplein Schiekade en Alexander Calder Arbeidsintegratie kwam ik uiteindelijk terecht in deze functie als conducteur. Een fantastische mogelijkheid die ik iedere dag weer met beide handen aangrijp.'

Tijdens de opleiding zat Abu iedere dag als eerste in de klas en het leren ging hem goed af. 'Ik haalde goede cijfers en de leraren waren trots op me. Daar werd ik zelf weer heel trits van. Dat gaf me veel vertrouwen. Nu ik al een tijdje op de tram zit, voel ik me veel meer onderdeel van Rotterdam. En dat voelt heel erg goed.' Gemotiveerd tot in zijn tenen, dat is duidelijk. En dat blijkt ook aan het einde van het gesprek. Terwijl Abu afscheid neemt op straat meldt hij dat hij nog één ding is vergeten. 'Ik werk nu vier dagen per week. Prima hoor, maar mijn grootste wens is om nog meer uren te krijgen. Werk is de sleutel, dus hoe meer ik heb, hoe beter.' (Marc Kruyswijk, Metro Nieuws)